Awit ng mga Awit 7

Kabanata 7

א שׁ֤וּבִי שׁ֙וּבִי֙ הַשּׁ֣וּלַמִּ֔ית שׁ֥וּבִי שׁ֖וּבִי וְנֶחֱזֶה־בָּ֑ךְ מַֽה־תֶּחֱזוּ֙ בַּשּׁ֣וּלַמִּ֔ית כִּמְחֹלַ֖ת הַֽמַּחֲנָֽיִם׃
1 Bumalik ka, bumalik ka, O Shulamita; bumalik ka, bumalik ka, upang ikaw ay aming mamasdan. Ano ang inyong mamasdan sa Shulamita? Gaya ng sayaw ng dalawang pangkat.
ב מַה־יָּפ֧וּ פְעָמַ֛יִךְ בַּנְּעָלִ֖ים בַּת־נָדִ֑יב חַמּוּקֵ֣י יְרֵכַ֔יִךְ כְּמ֣וֹ חֲלָאִ֔ים מַעֲשֵׂ֖ה יְדֵ֥י אָמָּֽן׃
2 Kay ganda ng iyong mga hakbang sa mga sandalyas, O anak ng maharlika! Ang mga kurba ng iyong mga hita ay gaya ng mga alahas, gawa ng mga kamay ng isang bihasang manggagawa.
ג שָׁרְרֵךְ֙ אַגַּ֣ן הַסַּ֔הַר אַל־יֶחְסַ֖ר הַמָּ֑זֶג בִּטְנֵךְ֙ עֲרֵמַ֣ת חִטִּ֔ים סוּגָ֖ה בַּשּׁוֹשַׁנִּֽים׃
3 Ang iyong pusod ay gaya ng mangkok na bilog na parang buwan; nawa'y hindi ito mawalan ng hinalong alak. Ang iyong tiyan ay gaya ng bunton ng trigo na napapaligiran ng mga liryo.
ד שְׁנֵ֥י שָׁדַ֛יִךְ כִּשְׁנֵ֥י עֳפָרִ֖ים תָּאֳמֵ֥י צְבִיָּֽה׃
4 Ang iyong dalawang dibdib ay gaya ng dalawang batang usa, mga kambal ng isang gasela.
ה צַוָּארֵ֖ךְ כְּמִגְדַּ֣ל הַשֵּׁ֑ן עֵינַ֜יִךְ בְּרֵכ֣וֹת בְּחֶשְׁבּ֗וֹן עַל־שַׁ֙עַר֙ בַּת־רַבִּ֔ים אַפֵּךְ֙ כְּמִגְדַּ֣ל הַלְּבָנ֔וֹן צוֹפֶ֖ה פְּנֵ֥י דַמָּֽשֶׂק׃
5 Ang iyong leeg ay gaya ng toreng garing; ang iyong mga mata ay gaya ng mga lawa sa Hesbon, sa may pintuang-bayan ng Bat-rabim; ang iyong noo ay gaya ng tore ng Lebanon na nakatanaw sa Damasco.
ו רֹאשֵׁ֤ךְ עָלַ֙יִךְ֙ כַּכַּרְמֶ֔ל וְדַלַּ֥ת רֹאשֵׁ֖ךְ כָּאַרְגָּמָ֑ן מֶ֖לֶךְ אָס֥וּר בָּרְהָטִֽים׃
6 Ang iyong ulo sa ibabaw mo ay gaya ng Carmel, at ang buhok ng iyong ulo ay gaya ng purpura; isang hari ay nabibihag ng mga tirintas nito.
ז מַה־יָּפִית֙ וּמַה־נָּעַ֔מְתְּ אַהֲבָ֖ה בַּתַּֽעֲנוּגִֽים׃
7 Kay ganda mo at kay kaaya-aya, O pag-ibig, sa gitna ng mga kaluguran!
ח זֹ֤את קֽוֹמָתֵךְ֙ דָּֽמְתָ֣ה לְתָמָ֔ר וְשָׁדַ֖יִךְ לְאַשְׁכֹּלֽוֹת׃
8 Ang tindig mong ito ay gaya ng puno ng palma, at ang iyong mga dibdib ay gaya ng mga kumpol nito.
ט אָמַ֙רְתִּי֙ אֶעֱלֶ֣ה בְתָמָ֔ר אֹֽחֲזָ֖ה בְּסַנְסִנָּ֑יו וְיִֽהְיוּ־נָ֤א שָׁדַ֙יִךְ֙ כְּאֶשְׁכְּל֣וֹת הַגֶּ֔פֶן וְרֵ֥יחַ אַפֵּ֖ךְ כַּתַּפּוּחִֽים׃
9 Sinabi ko: “Aakyat ako sa puno ng palma, hahawakan ko ang mga sanga nito”; at nawa'y maging gaya ng mga kumpol ng ubas ang iyong mga dibdib, at ang samyo ng iyong ilong ay gaya ng mga mansanas;
י וְחִכֵּ֕ךְ כְּיֵ֥ין הַטּ֛וֹב הוֹלֵ֥ךְ לְדוֹדִ֖י לְמֵישָׁרִ֑ים דּוֹבֵ֖ב שִׂפְתֵ֥י יְשֵׁנִֽים׃
10 at ang iyong ngalangala ay gaya ng pinakamainam na alak, na dumadaloy nang banayad para sa aking minamahal, na nagpapausal sa mga labi ng mga natutulog.
יא אֲנִ֣י לְדוֹדִ֔י וְעָלַ֖י תְּשׁוּקָתֽוֹ׃ (ס)
11 Ako ay sa aking minamahal, at sa akin ang kanyang pananabik.
יב לְכָ֤ה דוֹדִי֙ נֵצֵ֣א הַשָּׂדֶ֔ה נָלִ֖ינָה בַּכְּפָרִֽים׃
12 Halika, aking minamahal, lumabas tayo sa parang; magpalipas tayo ng gabi sa mga nayon.
יג נַשְׁכִּ֙ימָה֙ לַכְּרָמִ֔ים נִרְאֶ֞ה אִם פָּֽרְחָ֤ה הַגֶּ֙פֶן֙ פִּתַּ֣ח הַסְּמָדַ֔ר הֵנֵ֖צוּ הָרִמּוֹנִ֑ים שָׁ֛ם אֶתֵּ֥ן אֶת־דֹּדַ֖י לָֽךְ׃
13 Gumising tayo nang maaga at pumunta sa mga ubasan; tingnan natin kung namulaklak na ang puno ng ubas, kung bumuka na ang mga usbong nito, kung namunga na ang mga granada; doon ko ibibigay sa iyo ang aking pag-ibig.
יד הַֽדּוּדָאִ֣ים נָֽתְנוּ־רֵ֗יחַ וְעַל־פְּתָחֵ֙ינוּ֙ כָּל־מְגָדִ֔ים חֲדָשִׁ֖ים גַּם־יְשָׁנִ֑ים דּוֹדִ֖י צָפַ֥נְתִּי לָֽךְ׃
14 Ang mga mandragora ay naghahalimuyak na, at nasa aming mga pintuan ang lahat ng uri ng mahahalagang bunga, mga bago at mga luma rin, na iningatan ko para sa iyo, O aking minamahal.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata